Barmat - Dachy i Gonty » Więźba dachowa

Jakie pokrycie, takie poszycie

admin — Sat, 19 May 2012 07:27:43 +0000

Większość pokryć na dachach spadzistych układa się na ruszcie z łat i kontrtat, dlatego można pod nie stosować sztywne poszycie z papą pod-kładową lub folię. Rodzaj wstępnego krycia zależy także od kształtu dachu i kąta nachylenia jego połaci.
Pod dachówki zwykle wybiera się ruszt z łat i kontrłat, pod którym jest rozpięta na krokwiach folia wstępnego krycia. Zamiast niej można ułożyć pełne deskowanie z papą lub folią. Takie rozwiązanie jest zalecane na dachy o kącie nachylenia mniejszym niż 16° dla da-chówek ceramicznych i 22° dla cementowych. Stosowane jest także na dachach o skomplikowanych kształtach lub na ich fragmentach szczególnie narażonych na podwiewanie deszczu pod pokrycie.
Pod blachy tłoczone. Najczęściej układa się je na folii, nad którą mocuje się ruszt z łat i kontrtat. Wybrać trzeba folię o dużej wytrzymałości na temperaturę (od 95 do 120°C), ponieważ blacha mocno się nagrzewa. Sztywne poszycie jest niezbędne, gdy spadek dachu jest na granicy dopuszczalnej przez producenta blach jako minimalna.
Pod blachy płaskie konieczne jest sztywne poszycie, najlepiej z desek ułożonych w od-stępach 2-5-centymetrowych. Jedynie deskowanie w koszach i innych miejscach, w których może płynąć woda, trzeba wykonywać na styk. Ze sztywnego poszycia można zrezygnować tylko w wypadku zastosowania systemowych rozwiązań niektórych producentów oferujących arkusze z gotowymi zatrzaskami w kształcie rąbków stojących i z pionowymi przetłoczeniami usztywniającymi blachę.

Deski i płyty

admin — Wed, 15 Feb 2012 07:19:23 +0000

Najczęściej wykorzystuje się drewno sosnowe i świerkowe, dające gwarancję, że poszycie będzie wytrzymałe, a dzięki dużej zawartości żywicy również trwale i odporne na warunki atmosferyczne. Poszycie z drewna jodłowego jest droższe oraz mniej wytrzymałe i odporne na wilgoć. Sporadycznie stosuje się drewno topolowe dopuszczane przez polskie normy jako materiał konstrukcyjny – jest ono jednak miękkie, lekkie, dość łupliwe i mniej wytrzymałe niż drewno drzew iglastych. Deski przeznaczone na sztywne poszycie należy zabezpieczyć impregnatami podnoszącymi ich odporność na grzyby, pleśń i owady oraz ogień.

Deski o szerokości 12-15 cm i grubości 24-25 cm układa się prostopadle do krokwi. Najlepiej, gdy mają wpusty i wypusty – wtedy płaszczyzna poszycia jest sztywna i równa. Ma to znaczenie szczególnie przy układaniu miękkich materiałów pokryciowych, np. gontów bitumicznych, które na nierównościach szybko się niszczą. Pod pokrycia montowane na ruszcie deski można układać na styk lub z odstępami 2-5 cm. Ażurowe poszycie pozwala na swobodną cyrkulację powietrza.

Płyty wypierają deski, bo są trwalsze i bardziej wytrzymałe. Dzięki specjalnym łącznikom lub wyprofilowanym wpustom i wypustom łatwiej się je mocuje, a także lepiej usztywniają konstrukcję dachu. Na poszycie dachu stosuje się wyłącznie płyty wodoodporne, szczególnie poleca się płyty OSB, które mają dużą wytrzymałość i elastyczność oraz lepszą paroprzepuszczalność niż deski, więc lepiej wentylują dach. Układa się je dłuższym bokiem prostopadle do krokwi. Kolejne rzędy powinny być przesunięte względem siebie o połowę długości płyty, a między nimi należy zostawić przerwy szerokości do 5 mm po to, aby w płytach odkształcających się pod wpływem wilgoci nie powstawały dodatkowe naprężenia. Poszczególne płyty w rzędzie powinny być połączone na styk, co zapobiega tzw. klawiszowaniu – nierównomiernemu odkształcaniu się poszycia. Ma to znaczenie, gdy podczas układania pokrycia wykonawcy chodzą po dachu.

Najpopularniejsze dachówki

admin — Fri, 21 Oct 2011 08:49:10 +0000

Mnich-mniszka pamięta czasy antycznego Rzymu. Składa się z dwóch podstawowych elementów – dachówek mniszek i mnichów. Najpierw układane są mniszki, które tworzą wklęsłe rynny od kalenicy do okapu. Na nich układa się wypukłe mnichy – tak by zakrywały miejsce połączenia mniszek. Robione są przy tym 5-8-centymetrowe zakłady. Dzięki temu ten rodzaj pokrycia uznaje się za najszczelniejszy. Karpiówkę układa się od średniowiecza. Ponieważ jest najmniejszą spośród dachówek, może być wykorzystywana do krycia dachów o bardzo skomplikowanych kształtach. Oprócz płaskich produkowane są także karpiówki wklęsłe i wypukłe, które ułatwiają pokrywanie krzywizn połaci. Karpiówki pozwalają nawet na zrezygnowanie z obróbek blacharskich kosza. Z reguły są w nich otwory, w które wkłada się gwoździe montażowe lub drut. Spody niektórych z nich (także tych z otworami) są profilowane tak, by można je było zaczepić na łatach. Chociaż jedna karpiówka waży zaledwie 1,8 kg, wykonane z nich pokrycie jest jednym z cięższych – 1 m2 może ważyć nawet 75 kg. Esówki swoją nazwę zawdzięczają kształtowi poprzecznego przekroju przypominającemu literę S. Do łat przymocowuje się je wyprofilowanymi zaczepami umieszczonymi na spodzie każdej dachówki. Układa się je zawsze od prawej strony połaci. Esówki pozwalają na zmianę długości krycia. Rozsunięcie poszczególnych rzędów można zwiększać od 2 do 4 cm. Jest to szczególnie istotne przy zmianie pokrycia, kiedy starych łat nie trzeba wymieniać. Natomiast układając nowe pokrycie, po uwzględnieniu wymiarów połaci można uniknąć docinania elementów. Dziś coraz częściej zastępują je dachówki zakładkowe.
Dachówki zakładkowe. Produkuje się je w wielu wzorach. Zaczynając od najstarszej marsylia, poprzez dachówki rombowe, romańskie, renesansowe, przypominające esówki, mnicha-mniszkę, imitujące karpiówkę, kończąc na najnowszych: przypominających łupek albo łuskę miedzianą. Mają one wyprofilowane zamki najczęściej na dwóch zbiegających się krawędziach (górnej i bocznej), ale produkowane są też z jednym bocznym. Zastosowanie zamków ułatwia układanie pokrycia i gwarantuje jego większą szczelność. Zamki niektórych dachówek pozwalają na rozsuwanie ich rzędów do 8 cm, więc o tyle można zmieniać rozstaw łat, dostosowując go do wielkości połaci tak, by uniknąć docinania dachówek.

UWAGA!Produkowane są także wielkoformatowe dachówki zakładkowe. Zaledwie sześć-dziesięć takich dachówek wystarczy, by ułożyć 1 m2 pokrycia. Zwiększeniu wymiarów bardzo często towarzyszy zmniejszenie ciężaru pokrycia, przy jednoczesnym zachowaniu jego parametrów wytrzymałościowych. Jednak nie najlepiej sprawdzają się one na małych połaciach. Ze względu na konieczność wykonania wielu docięć zrobienie z nich pokrycia nie jest ekonomiczne i nie wygląda ono ładnie.

Prawidłowa wentylacja

admin — Sun, 02 Oct 2011 13:11:27 +0000

Jeśli pod dachem znajduje się poddasze użytkowe, trzeba zostawić między sztywnym poszyciem a izolacją z wełny przestrzeń wentylowaną wysokości 2-3 cm. Będzie nią przepływać powietrze i usuwać wilgoć oraz suszyć wełnę ze skroplin pary. Dzięki temu izolacja termiczna pozostanie sucha i drewniana konstrukcja dachu nie ulegnie zawilgoceniu. Powietrze musi jednak jakoś docierać do przestrzeni wentylowanej. Wlot umiejscawia się więc przy okapie dachu, między krokwiami.

Powietrze wpada tam otworami wykonanymi w desce okapowej, deskach zamontowanych poprzecznie między krokwiami lub przez otwory w podbitce.
Którędy wylatuje? Przez wywietrzniki kalenicowe albo połaciowe. W kalenicy może być pozostawiona szczelina między płaszczyznami sztywnego poszycia z dwóch zbiegających się połaci. Jeśli zamontuje się nad nią wywietrznik, powietrze znajdzie sobie tamtędy ujście. Wylot, zamiast przez kalenicę, może się odbywać przez wywietrzniki połaciowe – zamontowane wzdłuż kalenicy. Wywietrzniki takie poleca się też montować pod i nad wszelkimi „przeszkodami” zakłócającymi przepływ powietrza w szczelinie, na przykład pod i nad lukarnami, oknami dachowymi, kominami. Wywietrzniki dobiera się do rodzaju i koloru gontów. Zarówno wloty, jak i wyloty powietrza warto osłonić siatką o drobnych oczkach (najlepiej drucianą), aby do przestrzeni wentylowanej nie dostawały się ptaki, gryzonie lub owady.
Uwaga! Powierzchnia otworów wentylacyjnych na połaci o nachyleniu 15-25° powinna wynosić 33 cm2 (16,5 cm2 okapi 16,5 cm2 kalenica), na dachu o nachyleniu 26-85° -16 cm2 na każdy 1 m2 jego powierzchni (8 cm2 okap i tyle samo kalenica)Zanim zamontujemy wywietrznik, w sztywnym poszyciu wycinamy otwór, którym będzie uchodziło powietrze ze szczeliny wentylacyjnej
Dolną część wywietrznika przybijamy do połaci, a wokół jego kołnierza nakładamy pas masy klejącej
Po ułożeniu kolejnych rzędów gontów przykręcamy osłonkę wywietrznika. W zbliżony sposób montuje się kominki wentylacyjne stanowiące zakończenia pionów wentylacyjnych lub rur odpowietrzających system kanalizacyjny
Dobrą wentylację kalenicy zapewnia też mata z tworzywa sztucznego niewymagająca stosowania membrany ochronnej. Można przez nią przybijać gonty do sztywnego poszycia

Do wyboru, do koloru

admin — Thu, 28 Jul 2011 12:16:23 +0000

Gonty mocuje się do sztywnego poszycia, które musi mieć równą i gładką powierzchnię. Wszelkie załamania i uskoki odzwierciedliłyby się bowiem na powierzchni.
Powlekane metalową folią sprawiają, że dach wygląda na przykład, jakby wykończono go miedzią.

Do wyboru, do koloru
Gonty tradycyjne – pojedyncze arkusze mają wymiary 100 x 32-35 cm. Ich grubość to około 5 mm. Na 1 m2 pokrycia potrzeba siedem-osiem arkuszy. Od wierzchniej strony mają fabrycznie naniesione pasy kleju. Dzięki temu poszczególne rzędy arkuszy zostaną wzajemnie sklejone i uszczelnione.
Mogą się różnić nie tylko kształtem wycięć, ale też rodzajem posyp-ki (mineralna, ceramiczna z naturalnego łupku) i jej barwą. Posypka zapewnia atrakcyjny wygląd, ale również zabezpiecza przed uszkodzeniami mechanicznymi i promieniowaniem UV.
Gonty powlekane metalem – najbardziej ekskluzywne rodzaje gontów nie są wykończone posypką, lecz powleczone cienką folią miedzianą lub tytanowo-cynkową. Po ułożeniu dają znakomity efekt – pokrycie wygląda jak wykonane z blachy miedzianej lub tytanowo-cynkowej. Niestety, gonty takie są wielokrotnie droższe od tradycyjnych.

Przygotowanie podłoża
Nie może ono mieć żadnych nierówności. Jest to więc z reguły sztywne poszycie z impregnowanych desek o szerokości nieprzekraczającej 15 cm i grubości około 2,5 cm łączonych na wpust i wypust lub z wodoodpornych płyt OSB 3 grubości 19 mm łączonych w identyczny sposób. Można też zastosować płyty ze sklejki wodoodpornej grubości 12 mm.
Rozstaw krokwi lub łat pod sklejkę powinien wynosić nie mniej niż 45 cm, natomiast płyty OSB powinny się opierać na co najmniej trzech krokwiach.

Dach czterospadowy

admin — Tue, 12 Jul 2011 08:11:11 +0000

Uzyskuje się pod nim mniejszą powierzchnię poddasza w porównaniu z dachem dwuspadowym. We wnętrzu jest więcej skosów. Im więcej załamań połaci dachowych, tym mniejsza dowolność rozplanowania pomieszczeń na poddaszu.
Zobaczmy, jak zmienia się poddasze domu, gdy dach dwuspadowy zamieniamy na czterospadowy. Jeśli na poddaszu nie byłoby ścianki kolankowej, to aż 65% powierzchni poddasza znalazłoby się w strefie wysokości mniejszej niż 1,9 m. Dlatego dach czterospadowy, a szczególnie namiotowy, najlepiej zastosować w domu parterowym o dużej powierzchni i malej kubaturze. Oparcie dachu na ściance kolankowej poprawi nieco funkcjonalność pomieszczeń. Im wyższa, tym lepiej dla pomieszczeń na poddaszu, ale gorzej dla wyglądu domu – proporcje między dachem a ścianami są zachwiane. Inna z powodzeniem stosowana metoda w domach z dachem dwuspadowym prowadząca do powiększenia wysokiej powierzchni na poddaszu to zastosowanie dachu o wysokim kącie nachylenia połaci. Jednak w przypadku dachów czteropołaciowych takie rozwiązanie tylko w niewielkim stopniu zmienia funkcjonalność pomieszczeń – nawet przy stromych połaciach uzyskuje się stosunkowo mało pełnowartościowej przestrzeni. Zastosowanie lukarny nieco powiększa kubaturę pomieszczenia i pozwala na uzyskanie pełnowartościowej przestrzeni o wysokości powyżej 1,9 m. Można swobodnie podejść do okna, a we wnęce postawić meble. Dobrym rozwiązaniem jest wykonanie czterech lukarn (po jednej na każdej połaci) i w ten sposób zwiększenie powierzchni domu – lub dwóch lukarn (na przeciwległych połaciach) i uzupełnienie ich oknami połaciowymi. Większe połacie, zazwyczaj frontowa i ogrodowa, dają pod tym względem znacznie większą swobodę. W domach nawiązujących do tradycji projektuje się je symetrycznie – najlepiej wygląda polać z jedną centralnie usytuowaną lukarną lub okazałym wolim oczkiem.

Ścianka kolankowa pozwala na lepsze wykorzystanie powierzchni, ale warto zasięgnąć porady architekta przed decyzją o jej podniesieniu, by nie zachwiać proporcji domu

Dach czterospadowy tworzy na poddaszu sporo zakamarków oraz niezbyt dużo pełnowartościowego miejsca
dają pod tym względem znacznie większą swobodę. W domach nawiązujących do tradycji projektuje się je symetrycznie – najlepiej wygląda polać z jedną centralnie usytuowaną lukarną lub okazałym wolim oczkiem.

JAKI DACH, TAKIE PODDASZE

admin — Thu, 23 Jun 2011 07:50:08 +0000

Miejsce pod dachem
Dobrze jest mieć dom z poddaszem użytkowym. O tym, czy będzie wygodne, decyduje kształt dachu.

Dach dwuspadowy
Taki dach jest najprostszy pod względem konstrukcyjnym, zwłaszcza gdy ma konstrukcję krokwiową lub krokwiowo-jętkową. Ściany szczytowe dają możliwość umieszczenia w nich zwykłych okien, a nawet drzwi z wyjściem na balkon lub taras. Dzięki oparciu dachu na ściance kolankowej na poddaszu zyskujemy więcej powierzchni użytecznej. Wysokość ścianki kolankowej dobiera projektant, uwzględniając m.in. szerokość budynku, rodzaj konstrukcji dachu oraz kąt nachylenia połaci. W naszym przykładzie ścianka kolankowa ma 115 cm.