Gonty mają naniesione paski kleju. Pod wpływem wysokiej temperatury sklejają się, tworząc szczelne pokrycie. Zazwyczaj słońce bierze na siebie tę część pracy. Gdy jest pochmurno, robotnicy muszą gontom pomóc, nagrzewając je opalarkami lub nagrzewnicami.
W niektórych miejscach gonty trzeba jednak dodatkowo podklejać. Służy do tego klej bitumiczny pakowany w kartusze, który wyciska się ręczną wyciskarką.

Podkleja się zwłaszcza gonty na stromych dachach (powyżej 60°), w okolicach słynących z silnych wiatrów i w okresie niezbyt wysokich temperatur. Także przy okapach, krawędziach połaci, koszach i kalenicach.

Klej nanosimy punktowo. Każdy placek powinien mieć średnicę zbliżoną do 2,5 cm.

Przy układaniu gontów warto pamiętać i o tym, że:
- w czasie upału gonty powinno się dostarczać na dach małymi partiami;
- nie należy mieszać na dachu gontów z paczek o różnym oznaczeniu partii, mogą się bowiem różnić odcieniem;
- podczas układania najlepiej dobierać gonty na przemian z różnych paczek;
- w upalne dni lepiej nie chodzić po ułożonych gontach, żeby ich nie zdeformować.

Zasady układania gontów bitumicznych

Nie ma dla nich za trudnych kształtów. Łatwo i szybko można nimi pokryć nawet skomplikowane dachy. Są lekkie i wygodne w montażu, a w razie uszkodzenia łatwo je naprawić.

Jak w skrócie scharakteryzować gonty? To kawałki najlepszej jakościowo papy bitumicznej z rdzeniem z włókna szklanego, ozdobione z wierzchu kolorową posypką lub folią metalową, mające fabrycznie nadany kształt imitujący kilka naturalnych drewnianych gontów, płytek łupku lub płaskich dachówek. Arkusze takie mocuje się do dachu, na którym jest zrobione sztywne poszycie. Po ułożeniu połacie wyglądają, jakby zostały pokryte dachówką karpiówką, płaskimi gontami, łupkiem, płytkami \ lub miedzią. Pasują zarówno do domów o elewacji drewnianej, murowanej, jak i otynkowanej. Pokrycie to jest stosunkowo lekkie i nie obciąża zanadto konstrukcji dachu. Montaż jest prosty i nie wymaga skomplikowanych narzędzi.

Do wyboru, do koloru
Gonty tradycyjne – pojedyncze arkusze mają wymiary 100 x 32-35 cm. Ich grubość to około 5 mm. Na 1 m2 pokrycia potrzeba siedem-osiem arkuszy. Od wierzchniej strony mają fabrycznie naniesione pasy kleju. Dzięki temu poszczególne rzędy arkuszy zostaną wzajemnie sklejone i uszczelnione.
Mogą się różnić nie tylko kształtem wycięć, ale też rodzajem posyp-ki (mineralna, ceramiczna z naturalnego łupku) i jej barwą. Posypka zapewnia atrakcyjny wygląd, ale również zabezpiecza przed uszkodzeniami mechanicznymi i promieniowaniem UV.
Gonty powlekane metalem – najbardziej ekskluzywne rodzaje gontów nie są wykończone posypką, lecz powleczone cienką folią miedzianą lub tytanowo-cynkową. Po ułożeniu dają znakomity efekt – pokrycie wygląda jak wykonane z blachy miedzianej lub tytanowo-cynkowej. Niestety, gonty takie są wielokrotnie droższe od tradycyjnych.

Przygotowanie podłoża
Nie może ono mieć żadnych nierówności. Jest to więc z reguły sztywne poszycie z impregnowanych desek o szerokości nieprzekraczającej 15 cm i grubości około 2,5 cm łączonych na wpust i wypust lub z wodoodpornych płyt OSB 3 grubości 19 mm łączonych w identyczny sposób. Można też zastosować płyty ze sklejki wodoodpornej grubości 12 mm.
Rozstaw krokwi lub łat pod sklejkę powinien wynosić nie mniej niż 45 cm, natomiast płyty OSB powinny się opierać na co najmniej trzech krokwiach.

Obróbki kominów
Wokół komina trzeba zrobić obróbkę blacharską. Ten stalowy kołnierz za kominem i po jego bokach musi być schowany pod gonty, a na dole wyprowadzony na powierzchnię pokrycia. Obróbka powinna się składać z dwóch niezależnych części. Kołnierz dolny trzeba przybić do sztywnego poszycia, opaskę – do komina.
Niekiedy zamiast blaszanego kołnierza wokół komina nakleja się pas taśmy koszowej lub wygina na jego ścianki gonty (zaginając je wcześniej na gorąco, do kąta prostego. Po przyklejeniu ich, od góry osłania się pasem obróbki zamocowanym do komina.
W takim rozwiązaniu gonty powinny zachodzić na komin na wysokość 7-8 cm.
Konserwacja i naprawa
Gonty nie wymagają żadnych zabiegów konserwacyjnych. Ewentualne zanieczyszczenia usuwa się, używając miękkiej szczotki. Gonty, które się naderwały lub poluzowały, można podkleić.

Jedni twierdzą, że jest on potrzebny zawsze, inni, że tylko na dachach o nachyleniu połaci mniejszym niż 18°. Aby nie stracić gwarancji na gonty, powinniśmy się dostosować do zaleceń ich producenta.
Podkład wykonuje się z papy modyfikowanej SBS grubości 1,5 lub 3 mm – termozgrzewalnej lub mocowanej do podłoża gwoździami. Gdy dach ma mały spadek, lepiej zastosować papę modyfikowaną APP Pasy papy rozkłada się równolegle do okapu, zaczynając od jego strony i posuwając się w górę, ku kalenicy. Na połaciach o nachyleniu 15-20° papę układamy z zachowaniem zakładów -poziomych o szerokości 8 cm i pionowych – 15 cm.
W przypadku dachów o nachyleniu 21-85° – odpowiednio 5 i 10 cm. Z całą pewnością papa nie będzie potrzebna, gdy dach ma połacie o nachyleniu 85-90°.
Krawędzie boczne dachu zabezpiecza się albo przybijając tam pasy boczne szerokości 25-35 cm z taśmy koszowej, albo montując po ułożeniu gontów obróbkę blacharską.

Układanie gontów
Najlepsza pora to okres od marca do listopada, chyba że pogoda spłata miłego figla i zimą zrobi powtórkę ze złotej polskiej jesieni. Temperatura powinna wynosić powyżej 5°C. Nie ma mowy o układaniu podczas deszczu. W trakcie robót nie powinno też silnie wiać. Najkorzystniejsza jest słoneczna pogoda. Słońce, nagrzewając gonty, przyspiesza ich samowulkanizację, czyli wzajemne sklejanie się i uszczelnianie.
Układanie rozpoczynamy od okapu. Arkusze ustawiamy w jednym rzędzie tak, żeby stykały się krawędziami. Gonty z górnego rzędu powinny być przesunięte w stosunku do tych z niższego. Górny rząd musi zachodzić na dolny, tworząc zakład. Jego szerokość zależy od rodzaju gontów i kąta nachylenia połaci.

Gonty można układać również na starych płaskich pokryciach, na przykład na dachach wykończonych papą lub blachą płaską